ناهید

من یک تقسیمبندیِ شخصی دارم که مطابقش فیلمهارا در یکی از پنج دستهی فاجعه، ضعیف، متوسط، خوب و حیرتانگیز جا میدهم. قبلترنوشته بودم، و الان هم بر همان پاشنهام، که بعد از «جدایی» در سینمای ایران فیلمِحیرتانگیز ندیدهام و دردا که تعداد فیلمهای خوب حتی به تعداد انگشتان یک دست نمیرسد.

این شبها را گه گاه به دیدن گذراندهام. «ماهیو گربه» و «همه چیز برای فروش» ناامید کننده بود، و «اژدها وارد میشود» نه چندانهیجان انگیز. «ایستاده در غبار»، با کلی همدلی و همراهیِ قبلی، یک محصول متوسط بودو نه چیزی بیشتر.

در این میان (و بعد از تجربهی خوبی که سالِ پیشبا «خداحافظیِ طولانی» داشتم) «ناهید» اما امیدوارکننده است. فیلمی بدون اداهایالکی، بدون تلخنماییهای بر مدارِ هیچ، با قصهای کمابیش پرکشش، و بازیهای خوب که درآخر با امید تمام میشود.